گریه در فراق امام عصر، اشک بر فقدان آنحضرت و زانوی غم در بغل گرفتن، از تعالیم امام صادق (ع) به ما شیعیان است.

زیرا دعای ندبه از آنحضرت نقل شده، و خود آن بزرگوار چنان در فراق امام عصر ناله سر می دهند که اصحابی چون سدیر و مفضل وقتی بخدمتش مشرف می شوند و حضرتش را در حال گریه و غم شدید می بیند چنین می گویند:

عقل از سرمان پرید و وحشت زده شدیم که چه مصیبتی برای آنحضرت پیش آمده که چنین اشک می ریزد آیا فرزندش از دار دنیا رفته آیا بلا حادثه ای وحشتناک برایش پیش آمده؟ کدامین مصیبت او را چنین داغدار نموده است؟

پس از مدتی آنحضرت سر برداشته و در جواب فرمودند که:

« این ناله و اشک در فراق آقا و سروری است که غیبتش خواب را از من ربوده و مصیبتهای دائمی را بر من وارد نموده است»

(مشروح این قضیه را در کتاب راهی به سوی نور آمده است)

در جائی که امامی معصوم چون حضرت صادق (ع) چنین در فراق امام زمان (ع) اشک می ریزد و ناله سر می دهد و او را آقا و سرور خود خطاب می کند، پس ما باید چه کنیم، و چگونه در فراق مولا و سرورمان اشک بریزیم؟

آن زمان که هنوز مصیبت زمان غیبت امام زمان (ع) پیش نیامده، امام صادق (ع) این چنین بر این مصیبت اشک می ریزد پس ما که در عمق این مصیبت و آثار اسفناک آن بسر می بریم، چگونه باید اشک بریزیم و ناله سر دهیم؟

چرا ما اینقر آنحضرت را که در زمان ما مثل ما زندگی می کند فراموش نموده و اصلا در زندگی خود وارد نمی کنیم.

عده ای که باورشان نمی آید آنحضرت در زمان ما ظهور بفرماید و آنرا مربوط به زمانهای بسیار دور و آینده تصور می کنند.

این فکر که هنوز خیلی مانده امام زمان (ع) ظهور بفرماید علاوه بر آنکه از طرف شیطان القاء می شود، از عقاید و سخنان خاندان عصمت فاصله بسیار دارد زیرا اهلبیت عصمت (ع) ظهور امام زمان (ع) را بسیار نزدیک می دانند و فرموده اند دشمنان ما آنرا دور تصور می کنند.

ان شاء الله که همه ی ما بتوانیم از منتظران واقعی حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف باشیم .      

نوشته شده توسط یک منتظر در شنبه 1387/07/27 ساعت 15:15 موضوع | لینک ثابت