معبود من!

گناهان، جامۀ ذلت و خواری بر من پوشانده است

و دوری از تو، تن پوش درویشی و بینوایی بر تنم کرده است

و بزرگی خطایم، دلم را میرانده است؛

پس آن را با توبه ای از جانب خود زنده گردان...

معبود من!

اگر گناه کردن، از بنده ناپسند است،

آمرزیدن، از تو بسیار  پسندیده است.

معبودا!

من اولین کسی نیستم که اشتباه مرتکب می شود

و تو[با رحمت خود] به او روی می آوری؛

خود را در معرض احسانت قرار می دهد

و تو او را به عطای خویش می نوازی؛

ای اجابت کننده انسان دردمانده؛

ای بر طرف کننده بدی ها؛

ای بخششت بزرگ است؛

ای داننده رازها و پنهانی ها؛

ای که [خطا] پوشیدنت زیباست.

دل مرده ام را زنده گردان

نوشته شده توسط یک منتظر در جمعه 1388/02/04 ساعت 14:37 موضوع | لینک ثابت